Over niet lusten en proeven

DSC_6119

Een minigesprekje op Twitter. Een dame die qua eten goed opgevoed is door haar ouders vertelt: ze ‘mocht’ vroeger in restaurants geen kindermenu met patat-kip-appelmoes, maar kon gewoon van de volwassen kaart mee-eten. Ook quote ze haar ouders van toen ze nog een mini-Audrie was: “Je mag iets echt niet lusten, maar wel alles eerst goed proeven voordat je dat vindt.”

Een feest van herkenning. Het is zo’n beetje letterlijk wat ik tegen T. zeg. Als hij iets weigert en zegt ‘wil niet’ of ‘lust niet’, dan is het eerste wat ik zeg: “Het is prima dat je het niet lust. Maar heb je het al geproefd?”. Vaak antwoordt hij ontkennend en dan vraag ik of hij het zou willen proeven. Dat doet hij eigenlijk altijd wel en het gebeurt dan zelden dat hij het nog steeds niet wil. Mocht dat wel gebeuren, dan herhaal ik dat het geen probleem is dat hij het niet wil of lust.

Daarnaast probeer ik ook niet zelf te zeggen dat iets lekker of niet lekker is. Door mijn enthousiasme lukt me dat niet altijd, maar meestal probeer ik het te brengen als mijn eigen mening: “Ik vind het lekker.” Ik laat hem liever eerst zelf oordelen.

Hoe gaan jullie om met het niet lusten, niet willen en wel/niet proeven door jullie kleine kinderen?

26 reacties

  1. Zelf heb ik (althans: voor zover ik weet) geen nakroost voortgebracht maar de neefjes werden door mijn zus en zwager van kindsbeen af meegesleept naar ‘de Japanner’. Ik was daar een paar keer getuige van: wàt een sushi & sashimi-feest voor die mannetjes. Het leek wel alsof ze bij McDonald’s waren… maar dan véél gezonder en lekkerder. Glunderende bekkies voor de vitrines met al dat heerlijks omdat ze van louter opwinding niet wisten wat ze moesten kiezen. Ze aten als peuter en kleuter trouwens óók olijven. En dat zonder enig tegenstribbelen. Nogal bijzonder voor kinderen in die leeftijdscategorie. Hetgeen mij doet vermoeden dat @eetschrijver gelijk heeft in zijn stukje van 10 januari 2012: Kindermenu’s, kan dat ook anders? ‘Smaak’ is een kwestie van opvoeding en gewenning.

  2. Dank voor je reactie!
    GJ schreef het stuk n.a.v. een discussie tussen Susan (@cookstr2009) en mij. Leuk dat het leeft. :)

  3. Mijn dochter is 2 jr en 4 maanden. Wat mij opvalt, is dat ze nog erg de ene dag iets met smaak naar binnen werkt, en de volgende keer vindt ze hetzelfde “echt vies”. Haar overhalen iets te proeven – zeker iets nieuws – is heel lastig. Belonen met stickers werkt soms, afleiden met een boekje of iphone gaat beter. Maar of ze daar nou echt een goede eter van zal worden?

  4. Ha Gaia, bedankt voor je reactie!

    Volgens mij is het niet nodig haar over te halen, toch? Je kunt het vragen en als ze het dan niet wil, dan is dat maar zo. :)

    Ik ben zelf echt heel erg van het niet belonen of straffen (door de gehele opvoeding heen), dus ik zou er zelf niet voor kiezen. Ook hebben we geen speelgoed aan tafel.

    Wat gebeurt er zonder stickers of afleiding? Eet ze dan helemaal niks?

    • Als we niet afleiden of belonen, eet ze weinig tot niets (tenzij er pasta op tafel staat, dat gaat altijd op). Nou weet ik best dat ze niet zal verhongeren, zeker niet omdat ze overdag heel behoorlijk eet, maar ze krijgt dan wel ’s nachts honger, en gilt het hele huis bij elkaar. Ook niet heel fijn. We straffen trouwens niet met eten, dat vind ik dan weer onzin. Een toetje (fruit en/of yoghurt) mag altijd, en dat gaat er ook altijd vlot in.

  5. Tim is nu 6 en is terechtgekomen in de kenniknie-lussiknie-fase. Hiervoor kon hij smakelijk mee eten met de ‘volwassen’ hap: stamppotten, maiskolven, garnaaltjes, slakken, uiensoep. Nu wil hij er welhaast niets van deze meer weten, alsof hij is vergeten dat hij het al heeft gelust.
    [ Als het aan meneer ligt wordt het de rest van z’n leven McD, knakworstjes en appelmoes]
    Dus nu een scoreboard ingevoerd waarbij voor elke groente en vleesssoort (anders dan kip) rode punten gehaald kunnen worden. 5 rode punten is een groen punt, 5 groene punten is een goedkop toy van de winkel. Ik wil dat hij proeft (minstens 3 happen) en alles wordt zeker (in de loop der tijd) herhaald omdat herhaling (soms) tot gewenning en acceptatie zou kunnen leiden …
    Het is dagelijks een welhaast ondankbare taak. Hij vindt altijd dat het ‘verrukkelijk’ ruikt wat pappa weer heeft gemaakt in de keuken, maar dan begint het gevecht om hem te laten proeven …

  6. Onze peuter van 2,5 wil juist alles proeven! Zodra hij ziet dat ikiets te eten heb, komt hij al aanrennen voor een hapje :) Paprika vindt hij heerlijk voordat ik ga koken, maar als het in de macaroni zit, en het is herkenbaar is het vies *LOL* dan mag hij het ernaast leggen. Hier ook zonder straffen of belonen, en een toetje mag ook als je bord niet leeg is :)

  7. Paul, ik kan me de worsteling voorstellen. Ik denk echter dat laten eten door te belonen met speelgoed op de korte termijn wellicht werkt, maar voor de toekomst niks oplevert.
    Jij had van alles geprobeerd toch? Mee laten koken enzo?

    • Annemiek, dat heb ik geprobeerd (maar hij wil liever Wiiiii-en in de woonkamer). Maar wanneer hij meewerkt vraagt het veel geduld en extra inspanning van mij. Een winterpeen in plakjes betekenen plakken van 1 to 6 cm dik die je mag ‘nasnijden’. Verbazend hoe goed , accuraat en snel gecoördineerd meneer is in Mario Galaxy 2, maar bij het klutsen van 3 eieren er met 2 op het werkblad eindigt. Elke groente uit de la wordt wantrouwend vanachter de kruk bestudeerd en levert me de vraag “Er zitten toch geen enge beestjes in?” Terwijl meneer op de Wiiii reuzenspinnen en monsterwespen dood met z’n blote vuistjes. Alles wordt in de pan geroerd met de mededeling “Hmmmm, dat ruikt lekker, maar ik lust het niet…”
      Alleen met pizza’s bekleden staat meneer vooraan om er zeker van te zijn dat er GEEN tomatensaus wordt gebruikt bij zijn pizza (pizza bianco), want “warme tomatensaus is vies”. Dit terwijl het kleine monster het flikt om overal tomatenketchup op de donderen, inclusief de ovenwarme jam-croissants & appelstrudel op zondagochtend …

  8. Onze dreumes (1,5jr) eet ook vanaf het begin alles mee. Gister aten we spruitjes met pasta en op de vraag of ze nog een tweede ronde wilde klonk een luid en enthousiast JAAAAA!! Heerlijk! Onze filosofie is alles laten proeven en eten leuk maken.
    Als ik sta te koken kijkt en proeft ze mee. Als ze iets niet lekker vindt mag ze het naast haar bord leggen. Het scheelt denk ik ook dat ze op de creche drie dagen p/w tussen de middag warm eet. Daar eet ze overigens ook alles en wordt er roti, nasi maar ook de hollandse pot geserveerd en krijgt ze dus ook volop variatie aangeleerd.

  9. Ik ben als gretige koker gezegend met kinderen (nu 19, 16 en 14) die vrijwel alles lusten. Ik heb ze altijd voorgehouden dat ze gewoon hun bord leeg moesten eten, als ze het niet lekker vinden hebben ze vandaag pech en morgen misschien meer geluk. Dat ging altijd zonder veel strubbelingen, die afspraak was duidelijk. Alleen de oudste heeft een periode van een half jaar gehad (toen hij 2 1/2 was) dat hij geen enkele groentesoort at. Hij weigerde het gewoon. De kinderarts, bij wie ik radeloos om hulp kwam vragen, vond het geen probleem, aangezien hij wel heel veel fruit at. Toen kon ik het loslaten en ging het probleem vanzelf weg. Wat ook grappig is: mijn dochter van 14 lust geen mosselen, maar zo één keer per jaar wil ze een mossel proeven om te zien of ze ‘het al lekker vindt’. Ze vindt het dus zelf ook belangrijk om niet moeilijk te zijn over eten :-)

  10. Beste Annemieke, lees met veel plezier je blog en volg ook je twitter. Je bent een soort ‘geweten’ als het gaat om het eten van onze kinderen. Inmiddels kook ik zelf met zo min mogelijk pakjes en zakjes en zoveel mogelijk puur en eerlijk. Ik merk dat de kinderen dat beter accepteren op hun bord dan al die verstopte groente die je dan combineert met de maaltijddozen. Wij hebben de regel dat er een sportieve hap genomen wordt en dat je dan mag zeggen of je iets wel of niet lust. Overigens krijgen ze dan niet iets anders… Aardappels en het vlees eten ze altijd wel ;-) Toetje is bij ons ook geen beloning.
    We hebben het wel geprobeerd, met als gevolg dat het nooit gezellig was aan tafel. Onze oudst is toen hij 2,5 was gestopt met goed warm eten en sinds ik het gevecht heb opgegeven aan tafel (half jaar geleden) is het stukken beter met eten en ook het proeven.
    Onze jongste (nu 2,5) begint nu ook kritischer te worden met eten, maar eet gelukkig nog wel steeds. Het helpt inderdaad ook heel erg als je ze laat meekoken. Zelf pizzadeeg maken en beleggen, echt wel dat ze dan champignons en paprika eten!

  11. Nee niet dwingen, straffen en/of belonen!
    Groot of klein heeft zelf het recht om te bepalen wat hij of zij in z’n mond stopt!!! Gewoon vragen en laten ervaren en laten zien dat je het zelf lekker vind werkt merk ik bij mijn neefjes en nichtjes prima. Ik was zelf ook een kieskeurige eter en dwingen, straffen en/of belonen heeft niet geholpen om van eten te keren genieten. Gelukkig gaat dat nu stukken beter :)

  12. Ik vind jullie reacties en ervaringen zo leuk!

    Laura, grappig om te lezen dat ‘bord leeg eten’ bij jou regel was en dat het ook werkte. Ik doe het zelf niet, vooral ook omdat ik van mezelf merk dat ik de ene keer meer eet dan de andere keer. Dat kan afhankelijk zijn van eetlust of het soort eten en of mijn pet er op dat moment naar staat. Ik schep T. nooit teveel op en dan zie ik wel of hij bij vraagt. En ook als hij bij wil doe ik weer 1 schep en dan zien we verder. En soms eet hij dan niet op wat hij wel wilde hebben. Ogen groter dan de maag. Ik denk niet dat ik al zulk inschattingvermogen van hem kan vragen en zou het zelf vervelend vinden als hij zichzelf gaat ‘overeten’.
    Maar als we iets eten wat hij minder lekker vindt, dan ga ik niks anders maken of pakken. Hij kan dan wel erna wat meer yoghurt of fruit eten natuurlijk. Maar ik ga geen boterham smeren. Maar eigenlijk komt dat nooit voor.

    Met brood tussen de middag wil hij nog wel eens halverwege de boterham besluiten dat hij toch liever een boterham met ander beleg wil. Dat doe ik dan niet. Ik leg dan ook uit dat ik wil dat hij eerst die ene boterham op eet, omdat we geen halve boterham gaan weggooien. Nu kan ik zelf de rest wel opeten, maar ik denk dat het ook handig is dat hij leert dat je soms een keuze maakt en het ermee moet doen. :)

    Ellen, wat een compliment dat je plezier hebt van mijn site. :) Ik vind het een leuke term ‘een sportieve hap’.

    Judith: amen!

    • Annemieke, eigenlijk bedoelde ik precies wat jij ook zegt: ze moeten in ieder geval die avond dátgene eten wat ik op tafel zet. Ik bedoelde niet letterlijk dat ze tot de laatste hap moeten eten wat ik opschep. Maar iets anders maken, ik dacht het niet :-)

  13. Toen mijn moeder 65 werd, zongen mijn broer en ik met liefde op de wijs van ‘Blue Suede Shoes’ voor haar:

    Houd je niet van spruitjes, komt je maag dan omhoog
    Heeft m’n moeder geen meelij, toch die dingen gekookt
    Want je moet eten, eten wat de pot hier schaft
    Ook al vind je het vies, je moet eten wat de pot hier schaft

    Ook al staat prei je tegen, komt de kaas uit je neus
    Ze zet het toch in de oven, want hier heb je geen keus
    Want je moet eten, eten wat de pot hier schaft
    Ook al vind je het vies, je moet eten wat de pot hier schaft

    Refrein:
    Eten wat de pot hier schaft, ja je moet
    Eten wat de pot hier schaft
    Ja, eten wat de pot hier schaft
    Steeds weer eten wat de pot hier schaft
    Ook al vind je het vies, je moet eten wat de pot hier schaft

    Ze maakt snot van andijvie, kookt ’t spul veels te lang
    Zet ze ’t vanavond op tafel, daarvoor ben ik zo bang
    Want je moet eten, eten wat de pot hier schaft
    Ook al vind je het vies, je moet eten wat de pot hier schaft

    Refrein:

  14. Onze dochter (3,5) is geen “gemakkelijke” eter. Wat ze niet kent, lust ze niet en wil ze ook niet proeven. Behalve aardappelen en vlees eet ze weinig van het avondeten. Ze at een jaar geleden ook boontjes met plezier, maar dat is ook over. Rauwe paprika, komkommer en rauwe wortel gaan er wél in, (tussendoor toch, als ze het op haar bord krijgt, laat ze het ook vaak liggen) maar zodra iets gekookt o.d. is, wil ze het niet meer.
    Het gebeurt héél vaak dat ze bij het avondeten amper eet en dan (soms een half uur later) een boterham wil. Die krijgt ze.. Ik wil haar niet dwingen iets te eten dat ze niet lust, maar ik stoor me wel een beetje aan die onwil om te proeven, zeker als ik “al die moeite” doe om vers te koken (voor zij er was aten we best regelmatig “uit pakjes”) . Soms ben ik echt bang dat dit nooit goed komt en dat ze later net als een nicht van papa enkel frikadel gaat eten op familiefeestjes, omdat ze de rest “niet lust”…

  15. Valerie, ik snap je frustratie!
    Ik zou zelf sowieso geen brood erna geven, maar fruit…. Maar ze weet wellicht wel dat ze erna brood kan krijgen en vindt het wel best? Zou het helpen om tijdens de maaltijd al uit te leggen dat er geen brood komt na een half uur? Met 3,5 jaar zal ze dat wel begrijpen denk ik.

  16. Ja, ze weet dat ze gewoon een boterham kan krijgen als ze de rest niet wil/lust. Ik vond het belangrijker dat ze wat at dan wat ze at (eten hé, niet snoepen). En dat is er in gebleven…
    Fruit vindt ze ook prima hoor, waarschijnlijk nog beter zelfs.

  17. Mijn Q bepaalt ook zelf wat hij eet. Hij lust eigenlijk wel alles van wat wij hier eten maar hij bekijkt alles heel kritisch en als je ‘m iets voorhoud dan houd ie z’n hoofdje nog iets naar achter om goed te kijken of hij dat wel in zijn mond gaat stoppen en meestal eens besloten dat hij het niet wilt, houdt hij daar zich ook aan…. Als hij iets weigert voor hij het in zijn mond heeft gestopt zeg ik ook eerst even ‘proeven’ en met zijn 15 maanden snapt hij volgens mij prima wat ik daarmee bedoel en doet het dan vaak wel in zijn mond om het vervolgens op te eten of alsnog uit te spugen! En bij het koken komt hij aangesneld en roept hij ”kijken” ”koken” hihi en dan komt hij even voorproeven ;) En sinds hij nu eindelijk doorslaapt en niet meer om drinken vraagt ‘ s nachts maak ik me niet meer al te druk om de hoeveelheid die hij eet, hoewel ik weet dat hij soms wel een beetje op gang moet komen en dat wetende span ik me wel wat extra in om het optimale eruit te halen..er in te krijgen dus ;)

  18. Favoriet is hier trouwens ook de pasta!

  19. Wij zijn zelf gék op lekker eten, en onze B. van inmiddels bijna 2,5 jaar oud ook. Tenminste; dat WAS hij. Hij at en proefde werkelijk alles: van schorseneren, boekweit, olijven tot quinoa. Mensen in onze omgeving waren stomverbaasd over hoe goed en hoeveel onze B. eten kon.
    Zo rond zijn 2e verjaardag begon er langzaam iets te veranderen. Ineens begon hij zijn neus op te trekken voor verschillende groenten. Inmiddels lust hij (ik heb het vooral over warm eten; brood en pap is tot op heden gelukkig geen probleem) alleen nog maar pasta -liefst zonder saus, of het moet tomatensaus zijn-, droge rijst, pannekoeken en heel soms een plakje komkommer. We belonen of straffen niet, het is vooral gezellig aan tafel, en ik blijf zoveel mogelijk koken zoals ik dat altijd deed: wie weet gaat hij het ineens toch eten? Hij krijgt altijd een toetje, yoghurt met wat vruchtensap aangelengd of vers fruit. Toch eten we minstens 1x per week pasta of pannekoeken zodat hij eindelijk eens een redelijke hoeveelhoed eet.
    Toch lijkt het niet te baten. En het lijkt zelfs steeds erger te worden. Een tijdje terug at hij nog popmpoen, aardappels, paddestoelen, vlees en vis. Maar ook dit duwt hij nu rillend en walgend van zich af. Ik vraag me af of hij niet allerlei tekorten opbouwt op deze manier.
    Vandaag heb ik zelfs met multivitaminen voor kleine kinderen in de hand gestaan, toch weer terug gelegd vanwege o.a. de aspartaam en sorbitol toevoegingen. (wat een troep stoppen ze daar toch in!)
    Ik blijf goede hoop houden dat het weer goed komt, en hij weer als vanouds lekker gaat smikkelen. Net zoals zijn kleine zusje van bijna 10 maanden nu vol enthousiasme zit te eten.

  20. Wat gek, Julia! Zou het juist komen doordat het kleine zusje is begonnen met vast voedsel? Peuters zijn immers onnavolgbare wezens….

    • Haha ja dat zijn ze inderdaad (onnavolgbare wezens) Maar dat beroerde eten is al veel eerder begonnen, zo om en rond zijn tweede verjaardag.
      Hoe dan ook, het is erg leuk om je website zo nu en dan eens te bezoeken en te lezen. Ik volg je inmiddels al ruim anderhalf jaar. Het is inspirerend, en ook vaak herkenbaar. Wij doen veel hetzelfde met eten. Dus ik ga er maar vanuit dat B. vanzelf weer lekker gaat mee-eten; is toch jammer om dat lekkere eten allemaal aan je neus te laten voorbijgaan. Dat moet zelfs een peuter op een gegeven moment gaan beseffen :)
      Gr. Julia

  21. wat een interessante uitwisseling van ervaringen.

    bij ons eten de 4- en 6-jarige heel goed, de bijna 2-jarige slaat geregeld een maaltijd over, maar nu ik weet dat haar zussen dat ook in periodes deden en nu goed en graag eten is dat een stuk beter los te laten en blijft het veel gezelliger aan tafel dan toen zij die fases hadden.

    bij ons mag je 1 ding kiezen dat je niet hoeft te eten als het op tafel komt, de rest moet je in ieder geval proeven. grappig wat ik hier boven las over de jaarlijkse mossel, zo gaat dat ook met dat ene ding dat niet ‘gelust’ wordt. dat wordt meestal toch wel even geproefd en dan valt het bij nader inzien meestal wel mee. ook leuk, want dan kan je weer iets nieuws kiezen dat je niet hoeft te eten, en zo voort, en zo voort. op dit moment heerst er een collectieve weerzin tegen pompoen, maar dat kan ik me zo aan het einde van het seizoen ook wel voorstellen…
    verder is de regel niets anders en wel een toetje, maar ook niet meer dan anders. De reactie is dan ook als iemand aankondigd niet (meer) te willen eten: ‘Prima, als je maar zeker weet dat je dan geen honger hebt vannacht’ en meestal gaan er dan nog wat happen in.

Laat een reactie achter

Het emailadres wordt niet zichtbaar op de site. Verplichte velden *

*

Scroll naar boven