Het spruitjessyndroom & tafelmanieren

Mijn spruit lust geen spruitjes. Het allesetertje laat ze links liggen. Na een hapje concludeert hij dat ze nog steeds zo tergend bitter zijn als de vorige keer en met een vies snuitje legt hij ze terzijde.

Dat geeft niet. Ik ga geen strijd leveren om die spruitjes binnen te krijgen. Enige jaren geleden leerde ik van iemand een leuke levensles, die ik sindsdien zelf toepas. De dame in kwestie vertelde dat ze voor zichzelf had besloten niet te hoeven bungeejumpen. Nooit, en dat vond ze zo’n bevrijdend voornemen.

Ik hoef ook nooit te bungeejumpen. Ik hoef ook niet te wereldreizen en ik hoef ook geen carrière te maken met mijn reguliere baan*. De scherpe kantjes zijn, sinds T. er is, van het perfectionisme af.
En ik hoef dus ook mijn kind niet te dwingen, die vermaledijde spruiten naar binnen te werken. Laten we eerlijk zijn; ze zijn schattig. Maar schattig EN bitter. Hoe beetgaar je ze ook stoomt, bakt of kookt; het blijft een bittere groente.

Getuige het aantal kinderen dat moeite heeft met spruitjes eten, moet het als kind toch oneindig veel bitterder smaken dan als je het als volwassene eet. Ik vind spruitjes prima te eten, maar vroeg was het tellen hoor: spruiten naar leeftijd.

Is dat erg, een spruitjesweigerend kind? Welnee, als het verder allerlei andere groenten wel naar binnen werkt, kunnen ze best zonder spruit. Ik ga ze dus niet verstoppen onder ladingen kaassaus. Ik bied ze aan in diverse smaakcombinaties en als hij na een hap beslist het niet te gaan eten, dan niet.

Nu ik het toch even heb over het niet-hoeven, wil ik het ook over tafelmanieren hebben. De enige manier om bij ons te eten, is aan tafel. Verder zijn er geen regels. Dreumes T. die motorisch prima op schema is, kan echt grandioos knoeierig eten. Zo ontleedt hij zijn eten, om te zien wat zijn bordje hem te bieden heeft en eindigt een deel van zijn maaltijd standaard op de grond en op zijn stoeltje (en op zijn kleding, en aan zijn handjes, in zijn haar enz.). De tijd dat hij net als wij, kan eten zonder te knoeien, komt wel. En tot die tijd weet ik dat ik na het eten even vijf minuten aan het vegen en stoffer-en-blikken ben. Geen strijd, geen moeite.

Bevrijdend he?

En dan nog de kwestie bord leeg eten. Ik was nooit een moeilijke eter, mijn zusje wel. Mijn ouders moesten elke avond hun best doen om haar te motiveren alles op te eten. Zo dun als ze was, wilden ze dat ze goed at, zodat ze ook een griep zou kunnen opvangen. Ze is trouwens nog steeds zo slank als een den.
Maar moet bij een kind dat goed op gewicht is, het een kwestie zijn om dat bord leeg te krijgen? Ik heb tot op heden echt geluk met mijn eetgrage dreumes.

MAAR ook zijn bord gaat echt niet altijd leeg, soms ligt er iets wat hij minder lekker vindt dan andere dingen. Soms voelt hij zich gewoon een beetje moe of ziek en een andere keer wil hij juist extra eten, omdat hij een groeispurt heeft, het heel erg lekker vindt of gewoon wat extra energie nodig heeft. Ik laat het hem maar zelf bepalen.

Wij eten zelf ook niet altijd alles op wat we op scheppen, maar weggooien doen we trouwens nooit. Reclyclen de volgende dag.
Kinderen hun eten laten opeten met een toetje als beloning, ga ik echt niet aan beginnen. Als we al een dessert hebben – een grote zeldzaamheid – dan is dat extra na het eten. Als we er nog zin in hebben. En daarom is het volgens mij verstandig om het onaangekondigd te laten.

Maarja, stel nu dat meneer al doorheeft dat er nog iets lekker is. En daarom niet wil eten, omdat het dessert er nog is. Niet het dessert geven, omdat zijn eten niet op is, is manipulatie, daar houd ik niet zo van. Maar wel een dessert geven, terwijl er niet gegeten is, klinkt ook niet ideaal.
Hoe dat gaat verlopen in de praktijk, moet zich nog uitwijzen. Ik geloof niet dat ik er voor vrees.

En kan ik dat allemaal zeggen, omdat ik toevallig een goed etende kind heb? Of is het niet toevallig dat hij juist zo goed eet…. Zeggen jullie ’t maar.

*En denken jullie dat ik vreselijk onambitieus ben? Welnee, maar ik hoef gelukkig niet alles. Het is tegenwoordig al een hele klus om relaxed door het leven te gaan, met alle dingen die ‘moeten’.

19 reacties

  1. Leuk stuk! En ja ik ben het er helemaal mee eens. Hier ook twee alles-(en veel!) etertjes. Maar wat ik nooit had verwacht is alleen toch gebeurd: M weigert al een paar maanden groente (meestal, soms is het iets anders, zoals op jouw dreumeseetfestijn, voor M was het meer een kat-uit-de-boom-kijk-festijn) te eten. Gelukkig heb ik inmiddels van verschillende mama’s gehoord dat dit een fase is en bij hen gewoon weer overging zodat ze hun alles-etertjes weer terug kregenn, dus daar wachten we met smart op. Gelukkig blijkt meneertje nummer 2 (L) ook net graag te eten als zijn broer. Alleen dat chanteren, dat doen wij wel…… Een beetje. Met vlees. Hij krijgt zijn portie en mag een beetje meer als hij eerst een beetje groente eet. Misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord maar het werkt hier en zodoende eet hij toch wat van alles…

  2. Eten maken wij ook geen strijd van. Wat is leuker voor een dreumes, die haar grenzen probeert te verkennen dan om er juist tegenin te gaan. Bij ons is eten ook een samenzijn en hier wordt dan ook drie keer per dag gewoon aan tafel gegeten. Ik denk dat zo’n ukkie al echt een eigen individu is als het geboren wordt en wat het lusten van eten betreft het echt aan het kind zelf ligt en niet zozeer aan wat de ouders voorschotelen. Maar ik ben maar een juf en geen wetenschapper ;). Wel zie ik voordelen als je veel varieert met groente en granen zodat je kind veel verschillende dingen kent. Dit is geen grapje en nu nog nauwelijks voor te stellen, maar ik kende een aantal soorten groente helemaal niet toen ik op mijzelf ging wonen. Dan heb ik het over hele eenvoudige zoals broccoli, courgette,aubergine,pompoen en pastinaak. Mijn ouders aten vaak hetzelfde, omdat mijn vader een moeilijke eter was. Dat kinderen, die dunnere kinderen het lastiger hebben als ze een keer een griepje hebben weet ik niet. Mijn oudste dame is een stevige tante. Met haar 2,5 jaar weegt ze al 16 kg. Een buitenstaander zal misschien denken dat we veel junkfood en snoep eten,maar dat is niet het geval. Ze eet goed brood(volkoren) en fruit, maar het avondeten met mate(ik denk een fase). Yogidrink en dat soort troep is hier uit den boze. Ik denk dat het de bouw is, want de dame heeft ook flinke polsjes en is gewoon grof gebouwd.
    Dat straffen en belonen met een toetje doe ik niet aan. We hebben ook niet altijd een toetje in de zin van zuivel of soja, maar vaak een fruitsalade. Dan hebben we allemaal een eigen vorkje en prikken gezellig van één bord.

  3. Bedankt voor beide reacties, leuk!

    Manuela, is 16 kg met 2,5 jaar veel? Ik durf bijna niet te zeggen wat T. nu met 1,5 weegt…. nou vooruit dan: 14 kg. Toch oogt hij niet dik, vind ik.

  4. Annemieke, Mischa woog met 1,5 jaar 12 kilo en is altijd een mager mannetje geweest. Ik vind T een heel gewoon kind om te zien! Lekkere bolle wangen maar dat hoort er bij vind je niet? Maar Manuela heeft het over haar dochter en meisjes zijn meestal echt wel een stuk lichter dan jongens volgens mij…

    Wat betreft belonen met een toetje, nee dat doen wij ook niet. En eigenlijk doen we ook niet moeilijk hoor, maar laatst zaten we even niet op te letten en zeiden we tegen elkaar “hee, heb jij die vierde schnitzel op?” Bleek Mischa dus meer op te hebben dan wij, en het waren echt grote zelfgepaneerde stukken vlees!! Het is een klein vleesmonster en als het aan hem lag zou hij alleen daar wel van kunnen leven. ;) Daar zijn wij het dus niet mee eens, dus tegenwoordig letten we 1. beter op, en 2. krijgt hij minder, en een extra stukje nadat hij een beetje groente gegeten heeft. Ben trouwens wel benieuwd hoe lang het gaat duren voor hij daar niet meer in trapt, vanavond wilde hij voor het eerst helemaal niet eten, alleen “pap” (toetje, wat dan ook, ook melk en fruitsmoothie van Innocent noemt hij pap)… “het is maar een fase, het is maar een fase, het is maar …” :)

  5. Tsja, Je weet het, mijn oudste eet dus niets qua groente. Alleen pasta, pizza en soms risotto. Het is een rare want zelfs patat lust hij niet.
    Betekent dus dat het 5/6 dagen van de eet niets eet. Apart koken voor hem doe ik niet. Wel altijd een toetje, dat is hier standaard onderdeel van de maaltijd. In principe maken we er geen strijd van. Er is hier maar 1 regel; dat iedereen gezellig aan tafel komt zitten, maar ik beken; soms heb ik het even gehad en probeer ik hem toch om te kopen met een stukje vlees of zo, maar dat heeft eigenlijk nog nooit gewerkt.
    Oh, mijn jongste vind spruitjes trouwens wel lekker!

  6. Naamgenoot, wat zou er gebeuren als jullie het toetje schrappen? Niet als straf bedoeld, maar hij weet natuurlijk wel dat er wat volgt en ook iets dat evengoed wel vult en voor hem en zijn lichaam misschien als volwaardig voelt.

  7. Hij vraagt lang niet altijd om een toetje, we vergeten het ook wel ’s en dan heeft hij er meestal ook geen erg in. Daarnaast zijn de toetjes hier ook maar klein. Hij krijgt geen volle bakken yoghurt, maar meestal iets ter grote van een danoontje. Ik vermoed ondertussen wel dat hij gewend is aan niet eten ’s avonds. Hij compenseert met het ontbijt vermoed ik. Hij eet zo een volwassen portie havermout op.

  8. Zoals kinderdietist Stefan Kleintjes in zijn boek schrijft: Geen hapje voor oma of opa, want die kunnen best hun eigen hapjes opeten :)

  9. :)

    Daar zie ik dan weer geen kwaad in. T. vindt soep een beetje gek. Hij is natuurlijk ook geen potjes met vloeibaar gewend en vindt zo’n tussenvorm tussen drinken en eten dan ook een beetje raar.
    Maar dat zegt niks over hoe hij het vindt smaken.

    Zo vroeg ik eerdaags of hij mij misschien een hapje wilde laten proeven en daarmee raakte hij ook door zijn koudwatervrees heen en proefde zelf. Om vervolgens hard ‘lekker’ te wapperen met zijn handje.

    Andersom wil hij ook vaak mijn lepel of vork met dito hapje. En die sta ik soms ook af.

  10. Annemieke, beetje ff topic maar zo vind ik die Hero drankjes met stukjes fruit echt heel misselijkmakend. Als ik iets drink moeten er geen stukjes in zitten. T heeft dus groot gelijk over soep wat mij betreft! ;)

  11. Waarom trek je de vergelijking met hero vruchtendrank, maar niet met soep zelf? haha.

    Lust je dan ook geen soep, vanwege de stukjes?

  12. Ik probeer er ook geen strijd van te maken, alhoewel met name mijn driejarige wel eens streng wordt toegesproken, wat dan ook werkt. Bij mijn anderhalf jarige heeft dat geen zin, die beslist het zelf wel, veel te eigenwijs. Gelukkig eten ze redelijk goed, alhoewel ze allebei fases hebben dat het een drama is. Dat laat ik dan maar zitten. Groenten zijn soms problematisch, soms onverwacht makkelijk. Boontjes of broccoli los krijg ik er nooit in. Maar laatst zat Linde van anderhalf doodleuk spruitjes weg te happen. Toegegeven, ruimschoots gedoopt in ketchup, wat normaal niet altijd mag, maar we aten gebakken aardappels en daar heeft papa graag mayo en ketchup bij. Dus mogen zij ook.
    Ik denk dat het gewoon lastig is, peuters en eten, negen van de tien keer groeien ze er overheen. Ik heb er de energie niet voor me er te druk over te maken.
    Soep vinden ze trouwens prima, hier ook nooit potjes gegeven, wel gepureerd toen ze klein waren. Verder zijn het gewoon genante carnivoren. Idioot voor een praktisch vegetarische mama, haha. Gelukkig trappen ze ook in vega spul, quorn cocktailworstjes en kipstukjes, tofu, kaas, als het maar eiwit is. Ik vraag me wel eens af ook koolhydraten en eiwit niet gewoon is wat ze hard nodig hebben, meer dan groente, en ze het daarom graag eten? Ze zeggen immers ook dat zwangerschaps craving kunnen komen door waar je tekort aan hebt?

  13. Dreigen met toetjes doet papa hier wel, ik niet. Omdat ze door de weeks apart eten, dan geef ik eigenlijk geen toetje. Wat fruit een half uurtje na het eten, maar dat is dan te ver weg. Ik beloon wel eens met dat ze tv mogen kijken na het eten als ze ‘nog een paar hapjes’ eten, dat werkt erg goed.

  14. Eten naar behoefte kan best. Alleen zijn ze nog 16 jaar in de groei en kunnen ze toch echt niet al die tijd zonder groenten. ;)

    T. valt meestal ook eerst aan op eiwitbronnen, maar eet altijd wel alles.

  15. Hahaha, ja ik lust wel soep. Is inderdaad iets anders, maar ik bedoelde meer dat iets wat je niet gewend bent in je mond heel vies kan zijn. ;)
    Gelukkig vindt Mischa groenteballetjes en andere vega-dingen inderdaad net zo lekker als vlees. Gek he, misschien is het gewoon het gebakken korstje wat het hem doet? Ik maak wel eens een omelet met heel veel kleingehakte groente, dat kan hier ook best wel “voor vlees” door. ;)

  16. Onze dochters een vanaf dat ze ongeveer een jaar zijn met de de pot mee (daarvoor gedeeltelijk, nooit potjes;) Wij koken niet à la carte voor de kinderen en ze eten wat ze willen van wat er op tafel komt. “Chantage” met toetjes doen wij ook niet, het is geen beloning maar gewoon een onderdeel van de maaltijd mijns inziens en het is vaak gewoon eenvoudige yoghurt of kwark.
    Mijn dochters van 2 en 5 eten best met plezier, de oudste eet bijna alles (geen champignons) en de jongste nog een beetje met fases, maar blijven aanbieden zonder pushen blijt echt te werken op de lange termijn, soms staan ze ineens wel open voor spruiten/sla/witlof etc.

    Mijn peuter van bijna 2,5 jaar weegt trouwens ruim 12 kg, ze volgt mooi haar lijntje op de curve , grappig hoe kindjes onderling wisselen qua formaat;)

  17. Jaa, wow 12 kilo. Mijne is met 20 maanden de 14 kilo gepasseerd.

  18. Leuke tip, maar als ze ALLE groenten weigeren?

  19. Welke tip doel je op, Marissa?

    Ik heb er geen ervaring mee op die manier, maar wat ik zelf zou doen: terug naar de basis. Laat hem de groenten pakken in de winkel, en de groenten pakken als je gaat koken en laten meehelpen waar het kan (groente wassen enz.). En dat ook benoemen als je gaat eten. Even terughalen hoe leuk hij of zij het vond om mee te helpen en dat dat nu op het bord ligt.

Laat een reactie achter

Het emailadres wordt niet zichtbaar op de site. Verplichte velden *

*

Scroll naar boven