Ik ben dol op smaakuitdagingen voor kleintjes. Ze trekken er van die heerlijke snuitjes van, maar willen vaak nog wel een hapje. Of een slokje, in het geval van de rabarbersap!
Ik kookte de rabarber en was wat scheutig geweest met het toevoegen van water. De rabarber voor het toetje moest ik dus in een zeef mikken en ik zette een bak onder de zeef om het sap op te vangen. Doordat ik ook rood fruit uit de vriezer had meegekookt, was de rabarbersap zelfs iets ingedikt (door de pectine). Lekker zuur was ‘t. Maar dat was voor het dreumesje en de kleuter geen probleem.

Mijn peuter is een kleuter geworden. Daarom nam hij afscheid van de peutergroep. De kleintjes kregen van hem een minigarde mee naar huis met zijn eigen recept voor zuurkoolwraps erbij. En natuurlijk mocht hij ook wat trakteren. Iets kleins, geschikt voor ook de allerkleinsten. Mijn dreumes was er ook bij en pakte de kokosbal van zijn vader af om naar binnen te proppen.
Je kunt de balletjes als traktatie maken, maar ook als tussendoortje.

Het recept is geïnspireerd door Kyra, een energieke dame die wel houdt van gezonde snacks en ander eten. Ik heb er een eigen versie van gemaakt met wat ik in huis had. Je kunt ook andere zoetmakers gebruiken, zoals honing of agavesiroop.

Kokosballen

120 kokosrasp en ietsje meer
100 g kokosolie (te koop bij de Tuinen of biowinkel, ziet er uit als vet)
50 ml ahornsiroop
50 ml vlierbloesemsiroop

Doe de kokosrasp in een pan op laag vuur. Roer om tot de kokos een beetje begint te kleuren. Voeg dan de kokosolie, de ahornsiroop en vlierbloesemsiroop toe. Blijf roeren tot de kokosolie is gesmolten. Draai het vuur uit en laat het mengsel enkele uren afkoelen. Zet het daarna nog een uurtje in de koelkast. Dan kun je er balletjes van draaien. Rol ze nog eventjes door de kokosrasp.

Ze waren om te dansen, zo lekker, deze lambada’s. Ik heb het natuurlijk niet over die zwoele dans van ver voor de tijd dat onze kinderen geboren waren, maar over sappige aardbeien.
De lambada is als eerste in het seizoen te verkrijgen. Ze groeien in de Nederlandse kas en daarmee zijn ze dus niet zo duurzaam. Maar mijn culihart gaat er wel van kloppen, want ze zijn echt zo zoet als je aardbeien graag wilt hebben. Vandaag is het op veel plekken marktdag en dus kun je er naar op zoek! Neem geen merkloos bakje lambada’s, want mogelijk tref je dan neppers. Ga naar de betere groentekraam of -boer en neem je gevulde portomonnee mee, want echt goedkoop zijn ze niet. Maar voor één bakje per jaar heb ik dat graag over. Mijn beide kinderen wisten niet wat ze meemaakten. Het dreumesje zat zelfs om meer te schreeuwen aan tafel.

p.s. vergeef mij de slechte iPad foto.

Alweer zo’n spannende vrucht. Een kumquat, lekker oranje, wel zo leuk op Koninginnedag. De exemplaren op de foto hebben wat langer in de fruitmand gelegen en zijn dus iets ingedroogd. In de winkel zijn ze mooier.
Ook voor deze vruchten moet je even op pad, maar in tegenstelling tot de Japanse mispel, biedt de kumquat wel een echte smaakuitdaging. Tranentrekkend bitterzuur is dit citrusvruchtje. Echt, terwijl ik dit tik, komen mijn speekselklieren al in actie.
Zowel mijn peuter als kersverse dreumes vinden kumquats erg lekker. Al kijken ze er natuurlijk wel vreselijk moeilijk bij. Let wel op: er kunnen kleine platte pitjes in zitten, maar ook grote ronde, die je niet in de mond van je kleine kindje wil zien. Snij een stukje van de bovenkant af, prik het vruchtvlees met een mesje een beetje in en knijp boven een kommetje de pitten eruit. Vis de pitten uit het bakje en geef het opgevangen sap apart.
Je kunt de kumquats met schil en al eten, maar het vruchtvlees is wel taai, dus ze zijn vooral geschikt voor dreumesen die al wat tandjes hebben. In plakjes zijn ze ook leuk in een salade met bijvoorbeeld feta.

Onderdeel van mijn eetopvoeding is het aanbieden van veel verschillende soorten groenten en fruit. Hele jonge kinderen zijn namelijk erg accepterend naar smaken toe en je kunt bijna niet vroeg genoeg beginnen met ze te laten wennen aan veel smaken. Een citroen zetten ze nu nog vrijwillig aan hun mond. Daar kijken ze dan wel zuur bij, maar net zo lief nemen ze nog een hap.

Japanse mispels zijn mild van smaak en niet zozeer een uitdaging. Maar het is wel leuk om weer eens iets anders te presenteren. Ik maakte voor het eerst kennis met deze mispels in Italië. Nespole heten ze daar en ze groeien op Sicilië. Ze zijn anders dan de ‘gewone’ mispels, die je, naar het schijnt, alleen kunt eten als ze al met één been in het graf staan en helemaal donker gekleurd zijn. Die laatste worden geplukt in de herfst, in tegenstelling tot de Japanse mispel die juist nu te krijgen is.

Helaas vind je mispels niet in de dorpssupermarkt. Maar bij sommige biowinkels wel en bij de exotische supermarkt maak je ook een goede kans. Kijk ook eens op de markt. Ik heb nog nooit puntgave mispels gezien; meestal bevatten ze bruine plekjes, zoals op de foto, maar dat geeft niet.
Ze zijn erg makkelijk te pellen. Je snijd onder en boven een stukje van de uiteinden en daarna trek je zo de vel eraf. Ze hebben een beetje de structuur van een perzik en smaken fris en lichtzuur.

Het is geweldig rapleyvoer, want het vruchtvlees is bij rijpe vruchten lekker zacht. Snij wel zelf het vruchtvlees eraf en laat de mini’s niet zelf happen, want er zitten gladde pitten in.

Mijn peuter ontpopt zich tot een ware receptschrijver. Zijn eerste recept was citroenthee en onlangs vertelde hij dat hij zuurkool in wraps wilde eten. Nou, zolang het geen pindakaas op ontbijtkoek is, vind ik het best. Ik heb zelfs een kladblokje waar ik zijn recepten neerpen, want vorige week had hij het namelijk ook over een mangotaart met avocado en passievrucht. Als kwarktaart lijkt me dat best lekker, dus die gaan we ook eens maken.

Terug naar de zuurkoolwraps. Hij had de basis bedacht en ik verzon de rest. Ze waren echt lekker! Eet erbij wat zoete, gegrilde groenten (paprika, courgette, aubergine) en/of een salade met komkommer, avocado en geroosterde pecannoten. Of juist iets warms erbij, want de wraps eet je koud.

Zuurkoolwraps

(voor 3 grote wraps, voor bv. 2 volwassenen en 2 kinderen)

3 grote bloemtortilla’s
250 g zuurkool
50 g cashewnoten, liefst ongezouten
1 pakjes quorn stukjes
75 g feta
1 volle el mayonaise
50 ml yoghurt
1/2 el kerrie
peper, zout

Bak de bloemtortilla’s kort in een koekenpan, zodat ze iets meer kleur krijgen. Je moet ze nog wel kunnen vouwen, dus laat ze niet te knapperig worden in de pan. Bak daarna de quorn stukjes.

Laat de zuurkool goed uitlekken in een vergiet. Snijd de feta in blokjes.

Maak een dressing van de mayonaise, de yoghurt en de kerrie. Breng op smaak met een snufje zout en peper. Als je ook nog gezouten cashewnoten hebt, dan is het samen met de feta en kerrie waarschijnlijk al wel zout genoeg.

Meng de dressing door de zuurkool en voeg de feta en cashewnoten toe. Schep de vulling in de tortilla’s en rol ze stevig op.

Vandaag vierden we de verjaardag van babydreumes C. Ik had gistermiddag vrij genomen om wat hapjes voor te bereiden. We hadden mini wortelkaasmuffins, tzatziki, cannellinibonendip, artisjoktapenade, lekkere kaasjes en tropische bowl met mango. C. zelf vond de mango in de bowl wel erg lekker en ook de tzatziki met een stukje brood vond hij zeer de moeite. En natuurlijk de kaasjes. Want ook deze heer is een kaasmonster, net als zijn broer.

De verjaardagstaart heb ik niet zelf gemaakt. Een vriendin maakte ‘m voor me en in ruil doe ik een fotosessie met haar (nu nog) baby.
De taart op de foto bestaat uit twee lagen: de onderste laag is een carrotcake en de bovenste laag is een suikerarme taart voor baby’s en dreumesen. Misschien wil Mariëlle haar recept in een reactie hieronder delen? Hij bestond in elk geval uit bananencake en een laagje mangomoes. De marsepeinlaag hebben we er voor de allerkleinsten afgehaald.
De taart was versierd met de konijntjes van zijn geboortekaartje en de boom die de muur van zijn kamer siert.

Een van de cadeautjes die hij heeft gekregen, is een pizzaset, gemaakt van plastic uit gerecylcede melkflessen. Leuk! Ik denk dat peuter T. voorlopig nog even voor zal moeten doen hoe je een pizza maakt, maar daar heeft hij vast geen moeite mee.

Als er ook baby’s mee-eten, kun je het uitje in de chili achterwege laten, of een heel klein beetje nemen. Bij een dreumes kun je een gewoon formaat ui gebruiken. Als je zelf graag veel ui in je chili eet, dan kun je die apart bakken en er later bijvoegen. Kijk voor de baby-chili onderaan.

De vier kruiden en specerijen die ik altijd gebruik voor chili en die je sowieso standaard in huis ‘moet’ hebben: komijn, kaneel, chilipoeder, oregano.

Bak een uitje, als je die gebruikt. Voeg paprika in dunne reepjes toe en bak ze zacht. Je kunt er ook nog courgette bij doen, als je dat lekker vindt. En misschien wat (vega)gehakt.
Breng op smaak met fijngesneden knoflook en de hier boven genoemde kruiden/specerijen (slechts een snufje kaneel en chili en meer van de rest). Doe een blik kidneybonen erbij en wat versgemalen peper. Meng er nu wat passata (kartonnetje met tomatenpulp) door. Een blik tomaten mag ook en in de zomer kun je verse tomaten nemen.

Haal voor de dreumes een schep uit de pan en breng het voor de overige eters nog verder op smaak met een zout, een scheut chilisaus en wat pittigs, zoals chilivlokken of cayennepeper. Je kunt nu ook nog maïs toevoegen.

Wij eten dit graag met tacochipjes, maar je kunt de chili ook in een tortilla of tacoschelp scheppen. Tacochipjes zijn wel vrij zout, dus geef er niet te veel aan een dreumes.

Lekker met zelfgemaakte guacamole en een lepeltje zure room.

Babychili (vanaf 9 maanden): zacht gebakken dunne reepjes paprika, courgette, een paar geplette bonen, passata/bliktomaat, komijn, kaneel, oregano. Erbij een stukje brood met guacamole.