Eline’s rapleyavonturen

Eline_bloemkoolEline is de dochter van Mariëlle en zij krijgt sinds kort bijvoeding Rapley stijl. Haar moeder doet hieronder verslag van de eerste maand van Elines Rapley-avontuur!

Onze dochter was met zes maanden en overduidelijk toe aan hapjes. Bij elke maaltijd keek ze het eten van ons bord en als ze de kans kreeg greep ze naar alles wat er in onze monden verdween. Een week voor zij zes maanden werd gingen we op vakantie, ideaal om te beginnen met vast voedsel, want we konden er lekker de tijd voor nemen. We hebben er voor gekozen om de Rapley-methode te gebruiken. We hebben steeds één smaak gegeven en soms twee dagen achter elkaar hetzelfde. Erg veel is er niet naar binnen gegaan denk ik, maar dat hoeft ook nog niet. Ze mag alle smaken en texturen rustig leren kennen en krijgt nog moedermelk en dus voedingsstoffen genoeg. We zijn nu een maand  verder en ze heeft al behoorlijk wat verschillende smaakjes geprobeerd.

Op dag één kreeg ze een banaan. Mevrouw begon breed te lachen toen bleek dat de banaan voor haar was. Ik had hem gehalveerd en vervolgens in de lengte in kwarten gesneden zodat ze de banaan zelf vast kon houden. We legden het voor haar neer en binnen een mum van tijd had ze een stuk in haar mond, waaraan ze sabbelde. Af en toe trok ze een gekke bek en kwam er een tong naar buiten, maar vervolgens ging toch de banaan weer in haar mond. Het meeste van de banaan werd tot moes geknepen en belandde op haar jurk, gezicht en in haar haar maar ze zat lekker te smakken. Wat een geweldig gezicht was het om zo’n smulpaapje te zien.

Om komkommer bleek ze ook dol: ze had (en heeft) nog geen tanden maar begint woest te bijten op het stuk komkommer. Als het stuk op de grond valt begint ze hard te ‘roepen’, todat we haar een nieuw stuk geven.

Dan broodkorst: ik kreeg bijna de kans niet om de korst voor haar neer te leggen, ze griste hem bijna uit mijn hand. Hier kon ze op sabbelen én op kauwen, dat blijkt een groot succes. Al snel zat de uitgekauwde broodpap overal. Volgens mij had ze zelfs wat doorgeslikt. Dat gold ook voor de rijstwafel en de soepstengel die we later geprobeerd hebben.

Tijdens de vakantie gingen we regelmatig uit eten en onze dochter ging dan gewoon mee. Tijdens een onoplettend momentje en graaide ze naar het blaadje munt dat bij mijn dessert zat en stopte het haar mond. Dat was blijkbaar een vreemd smaakje en/of een vreemde textuur want ze trok even een gek gezicht maar vervolgens likte ze er spontaan nog een keer aan.

Bij de mango hielp ik haar een beetje want dat glibberde alle kanten op. Ik dacht slim te zijn door in een groot stuk een gat te maken waar haar vingers doorheen konden maar ze kneep de mango gewoon tot moes. Ze vond het wel erg lekker.

Bloemkool blijkt in die eerste weken het minst favoriet. Ze stak het in haar mond en trok vervolgens een heel vies gezicht. Er belandde wat op de grond en er werden wat stukken fijn geknepen. Toch stak ze nog een paar keer iets in haar mond, maar zo enthousiast als ze de andere smaken onthaalde was ze bij bloemkool toch niet. Ach ook een baby mag haar voorkeuren hebben toch?

Pompoen werd met argusogen bekeken. Even proeven, vies gezicht, nog een keer proeven. Mwah niet echt vies maar enthousiast werd ze er zeker niet van. Ze kneep het stuk maar gewoon lekker tot moes. Dat wilden we nog maar eens proberen op een andere manier: pompoenpuree. Dat was absoluut geen succes. Mevrouw wilde in elk geval zelf het lepeltje vasthouden. Ze nam zelf een hapje: even proeven, smakken en dan kokhalzen en dan bedoel ik flink kokhalzen. De pompoenpuree kwam er weer uit en daarmee ook een golf melk van een uur geleden.

Het kokhalzen lijkt een afkeer van puree en moes te zijn. Appelmoes (zelf gemaakt en misschien wat zuur) en bananenmoes uit een potje (ik vind het zelf erg zoet smaken maar op de ingrediëntenlijst staat alleen banaan, appelsap en citroensap) geven precies hetzelfde effect: kokhalzen inclusief een golf melk. Dat doen we dus maar niet meer. Ze is gewoon geboren voor de Rapley-methode.

Nu, een maand na de start zie ik dat ze vooral het hardere eten lekker vindt; dingen waar ze echt op moet knauwen (ook al heeft mevrouw pas sinds een paar dagen een tandje). De groenten die we hebben geprobeerd en die we zacht hadden gekookt vond ze duidelijk minder lekker dan dezelfde groenten die minder lang hadden gekookt. We hadden de groenten niet doodgekookt dus aan de smaak kon het niet liggen. Ze wil blijkbaar echt iets met een bite, of zoals de mango met heel veel smaak. Ze kauwt op haar eten alsof ze al kiezen heeft, prachtig om te zien.

De nieuwste smaak is de olijf, even afgespoeld om het ergste zout er af te spoelen. Man o man, dat is echt een hit. Ik durfde het haar nog niet zo goed zelf te laten eten dus ik hield zelf de olijf vast maar ze trok mijn hand naar zich toe en at mijn vingers er bijna bij op.

Tot zo ver kan het Rapley-avontuur een succes genoemd worden!

Laat een reactie achter

Het emailadres wordt niet zichtbaar op de site. Verplichte velden *

*

Scroll naar boven