De broccolidief

Ik deed een interessante ontdekking. Mijn eetminnende peuter-to-be is de laatste tijd meer picky dan we gewend zijn als het op groenten aan komt. Nog steeds plukt hij eerst de eiwitten van zijn bord. Daarna de koolhydraten. Soms gaan de groenten ook snel naar binnen, maar dat geldt vooral voor avocado momenteel.

We aten Thaise groene curry. Eerst de tofu, dan de rijst, daarna de wortel. Paksoi en broccoli bleven liggen. Paksoi weigert hij sowieso structureel. Ik vermoed dat de groene fliebertjes hem niet bevallen. Maar ook de knapperige stukjes wil hij niet.
Nee, dan de broccoli. Er was een tijd dat hij het geweldig vond. Nu keek hij er niet naar om. Vakkundig plukte hij om de broccoli en paksoi heen.

Ik houd niet van vliegtuiglepels (vroem vroem – onee, dat is een auto – bzzzz) aan tafel en andere rare spelletjes, zoals beweren dat iets wat anders is dan het daadwerkelijk is (“Nee hoor, dat is geen spruitje, dat is een druif”).
Ik wil ook niet zeggen dat hij het moet eten ‘omdat het gezond is’ en ik pas op met beweren dat iets lekker is. Dat is namelijk tamelijk subjectief.
Maar T. vindt het wel grappig om mij een rozijntje aan te bieden en het vervolgens snel in zijn eigen mond  te stoppen. Mijn reactie daarop is natuurlijk leuk.

De interessante ontdekking: ik wilde wel eens weten of zijn eigen spelletje ook met broccoli zou werken. Ik deed alsof ik bijzonder geïnteresseerd was in zijn stukjes en ‘dreigde’ ze te gaan opeten en ja hoor, daar verdwenen ze een voor een in zijn heel snel in zijn mond. Stel je voor dat ik ze zou opeten zeg…
Ik wilde niet per se dat hij broccoli binnen zou krijgen, maar hem wel motiveren het te proberen. Hij werkte het smakelijk weg. Dit ‘trucje’ is voor mij overigens op het randje.

Overmoedig probeerde ik het ook met de paksoi. Helaas voor mij had hij hier echt geen zin in en pakte het stukje paksoi die ik ‘dreigde’ te gaan pakken zelf al op en gaf ‘m met een stralend hoofd aan mij: ‘mama!’. Koude paksoi, jummie.

4 reacties

  1. Hihi, dat trucje werkt ook altijd met de hond: ‘dreigen’ het eten aan de kat te geven.

  2. Altijd oppassen met bluffen ;-)

    Overigens zijn die trucjes best prima, zolang het niet structureel moet. Waarom zou je niet een keertje zoiets doen als hij daardoor iets gaat proberen? Ik ben ook geen dwangneuroot, maar alles eerst proberen. Overigens doen die flubbertjes het bij mijn kinders niet tot een jaar of 6, dus dat je het weet :-))))

  3. Haha, dat lijkt wel wat op het spel dat wij af en toe spelen: papa zegt dat hij het toch niet kan eten en mama gaat dan samen met Rik heel stiekem het toch lekker opeten. Papa maar roepen: neee, dat kan toch niet?! Eet jij dat op mama?! En zo gaat dan in no time toch het hele bord leeg. Dat doen we inderdaad alleen als we het idee hebben dat meneer het eten wel lust, maar gewoon te moe of ongeïnteresseerd is.

  4. Ja, zo’n simpel spelletje kan soms net even helpen. En zonder dwang en belonen, gewoon speels, prima.

Laat een reactie achter

Het emailadres wordt niet zichtbaar op de site. Verplichte velden *

*

Scroll naar boven